Υπήρξε μια εποχή που, πριν πάρω μια απόφαση, έκανα κάτι σαν άτυπο δημοψήφισμα!

Τι θα σκεφτεί ο ένας;
Πώς θα φανεί στην άλλη;
Μήπως παρεξηγηθεί κάποιος;
Μήπως απογοητεύσω κανέναν;
Μήπως ακουστεί κάπως;

Με λίγα λόγια, για να αποφασίσω τι θα κάνω εγώ, έπρεπε πρώτα να συνεδριάσει περίπου ο μισός νομός. Και το εκπληκτικό είναι ότι κανείς δεν είχε ζητήσει να συμμετέχει. Εγώ τους είχα διορίσει όλους.

Πρόεδρος της επιτροπής: «Τι θα πει ο κόσμος».
Αντιπρόεδρος: «Μην παρεξηγηθεί κανείς».
Γραμματέας: «Καλύτερα να μην προκαλείς».
Και επίτιμο μέλος: ένας άνθρωπος που είχα να δω από το 2008 αλλά, για κάποιον μυστηριώδη λόγο, η γνώμη του εξακολουθούσε να έχει δικαίωμα ψήφου.

Κάποια στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι: Ποιοι είναι τέλος πάντων όλοι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στο κεφάλι μου; Και κυρίως, πληρώνουν ενοίκιο; Γιατί η γνώμη των άλλων έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό. Έρχεται δωρεάν, αλλά μπορεί να σου κοστίσει πανάκριβα.

Μπορεί να σου κοστίσει μια επιλογή που δεν τόλμησες.
Ένα «όχι» που κατάπιες.
Ένα «ναι» που δεν εννοούσες.
Μια σχέση που τράβηξες περισσότερο απ’ όσο άντεχες.
Μια ζωή που έμοιαζε αξιοπρεπέστατη απ’ έξω και εντελώς ξένη από μέσα.

Και το χειρότερο; Προσπαθείς τόσο πολύ να μη δυσαρεστήσεις τους άλλους, που κάποια στιγμή ανακαλύπτεις ότι έχεις δυσαρεστήσει μόνιμα έναν άνθρωπο: εσένα.

Επίσης έμαθα κάτι λίγο απογοητευτικό για τον περίφημο «κόσμο». Ο κόσμος δεν ασχολείται μαζί μας όσο φανταζόμαστε. Έχει λογαριασμούς. Έχει παιδιά. Έχει μέση που τον πονάει. Έχει μηνύματα που δεν έχει απαντήσει. Έχει δικά του δράματα, δικά του λάθη και πιθανότατα αναρωτιέται κι εκείνος τι θα πει… ο κόσμος. Άρα έχουμε εκατομμύρια ανθρώπους που ανησυχούν διαρκώς για το τι σκέφτονται εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι είναι υπερβολικά απασχολημένοι ανησυχώντας για το τι σκέφτονται οι πρώτοι.

Εξαιρετικά οργανωμένο σύστημα!

Βέβαια, δεν σημαίνει ότι η γνώμη των άλλων είναι άχρηστη. Μερικές φορές ο άλλος βλέπει κάτι που εμείς δεν βλέπουμε. Μπορεί να μας προειδοποιήσει, να μας προσγειώσει, να μας βοηθήσει να σκεφτούμε διαφορετικά. Αλλά άλλο πράγμα ακούω μια γνώμη και άλλο της παραδίδω τα κλειδιά. Το πρώτο είναι ωριμότητα. Το δεύτερο είναι να βάζεις κάποιον άλλο οδηγό στη ζωή σου και μετά να κάθεσαι στη θέση του συνοδηγού εκνευρισμένη επειδή δεν πηγαίνει εκεί που ήθελες.

Σήμερα, λοιπόν, προσπαθώ να κάνω έναν πολύ απλούστερο έλεγχο: Αυτό που ακούω είναι χρήσιμη πληροφορία ή απλώς ένας ξένος φόβος που μου παραδίδεται με κορδέλα;

Γιατί πολλές «συμβουλές» δεν λένε τίποτα για εμάς. Λένε πολλά για εκείνον που τις δίνει.

«Εγώ δεν θα το τολμούσα.» Μπορεί.

«Εγώ θα φοβόμουν.» Το καταλαβαίνω.

«Εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω έτσι.» Ευτυχώς δεν χρειάζεται.

Δεν είναι αγένεια να μην οργανώνεις τη ζωή σου σύμφωνα με τα νεύρα, τις ανασφάλειες και τις προτιμήσεις ολόκληρου του περιβάλλοντός σου. Είναι ενηλικίωση.

Και κάπου εδώ ήρθε μια από τις πιο απελευθερωτικές διαπιστώσεις της ζωής μου: Μπορεί κάποιος να μη συμφωνεί μαζί μου και να συνεχίσει κανονικά να ανατέλλει ο ήλιος την επόμενη μέρα.

Μπορεί ακόμη και να με παρεξηγήσει. Μπορεί να πιστεύει ότι έκανα λάθος. Μπορεί να μη με εγκρίνει. Και εγώ μπορώ, μέσα σε όλη αυτή την κοσμογονία, να φτιάξω καφέ και να συνεχίσω τη μέρα μου. Μεγάλη κατάκτηση. Δεν θέλω πια να είμαι αρεστή σε κάθε πιθανό ακροατήριο. Θέλω να είμαι αρκετά καθαρή ώστε να ξέρω γιατί επιλέγω αυτό που επιλέγω. Αρκετά ανοιχτή ώστε να ακούω. Και αρκετά ελεύθερη ώστε, αφού ακούσω, να αποφασίζω εγώ.

Γιατί στο τέλος υπάρχει μια μικρή πρακτική λεπτομέρεια που συχνά ξεχνάμε: Οι άλλοι μπορούν να έχουν γνώμη για τη ζωή σου. Αλλά εσύ είσαι αυτός που πρέπει να τη ζήσει.

Και, μεταξύ μας, αυτό μάλλον σου δίνει λίγο μεγαλύτερο δικαίωμα ψήφου.